Dag 17 - A Journey Through Time, om te eindigen bij de Painted Hills

We zijn de 4000 km gepasseerd. Zoiets doe je normaal niet zo snel maar Amerika kan je niet in 1 dag bekijken daar moeten kilometers voor gemaakt worden. Alle staten zijn al door ons bezocht en het blijft imposant, mooi tot zelfs prachtig. De natuur blijft ons verbazen. De manier waarop deze bol waarop we leven evolueerd, erodeert en corrodeert is gewoonweg bijzonder. 

De mensen zijn in het algemeen in tegenstelling tot alle vooroordelen heel sympathiek, altijd open voor een praatje en zeker niet preuts. Maatschappelijk staat Amerika op een hoog peil, maar de tegenstellingen zijn gigantisch. Je kan er heel rijk worden maar daarentegen als het even tegen zit snel homeless zijn. Het rascisme hebben wij niks van mee gekregen, ik vraag me dan ook af of dit niet als het ware opgedrongen wordt door bepaalde figuren. Er is geen land ter wereld waar zo vreselijk veel verschillende rassen naast elkaar leven. Bijna alles kan en niemand schaamt zich echt. Men leeft ieder op zijn eigen wijze. Het verkeer is prima geregelt, niet gehaast, men neemt geen voorrang maar verleent het. Het gaat allemaal heel gedisciplineerd ten opzichte van elkaar. En,JA, ook hier zijn natuurlijk uitzonderingen, er zijn vreselijk slecht mensen net zoals overal op aard. Maar dat zijn echt incidentele gevallen. Of ze gek zijn ? Hahaha, als een deur stuk voor stuk, maar dat is nu juist zo leuk. 

Ania wilde ergens een foto maken op de zijmuur van een restaurant, de geschiedenis van dit gebied wordt vaak op muren geschildert. Zit er op het terras een kerel in kleding wat er echt niet uitzag. Dus Ania een foto maken van hem, nee doet die kerel een dracula gebitje in en zo bleef hij zitten en roepen tot ze klaar was en wie bekommert zich om zijn vreemde gedrag? Juist niemand veroordeelde hem. 

We reden een route (scenic byway) op die “journey through time”, genoemd wordt. Dit hield in dat we langs wat Ghosttowns zouden rijden oftewel huizen die door de goudzoekers uit de 18e eeuw zijn verlaten. Hmmm, een riviertje met de naam Powder Rivier, wel wat stoffige naam voor een geul waar water doorheen dient te stromen. Kent u de opmerking voor oude mannetjes die het niet meer kunnen, welnu hier wordt het dus gestort dan hahahah, zoveel zelfs dat er een hele rivier ontstaat. 

Maar goed wij zijn op zoek naar verlaten stadjes. “Wat zit je nu te doen, Ania,”. Lachend maar toch met het schaamrood op haar wangen. “Sorry ik ben zo gewend dat we via internet op de Ipad onze route uitstippelen dat ik nu op de papieren landkaart met mijn vingers zat in te zoomen en tja dat lukt dus even niet lol”. Ach ja al dat ouderwetse gedoe ook. Hahaha. 

Kijk daar een oud huisje. Tussen de bomen vonden we een aantal verlaten oude houten huisjes en als ik zeg oude dan praat ik over een dusdanig verval dat wel te zien is dat deze gebouwtjes uit de 18e eeuw stammen. Een klein aantal bij elkaar, dus ja inderdaad een spookstadje. De overige dorpjes die we hier tegen kwamen hadden dezelfde huisjes maar die werden allemaal opgeknpat door de inwonenden van deze dorpjes en ik moet zegen dat ziet er dan dus gewoon leuk uit. Maar om nu te zeggen dat we dus nog echte verlaten stadjes tegen kwamen, dat niet en dat terwijl op de radio heel toevallig het liedjes Ghosttown werd gezongen. 

We zijn een paar 100 kilometer van de echt grote steden verwijderd dus de grote luxe kom je hier niet tegen. We kwamen bij een dorpje aan met de naam Sumpter, ook dit stadje was verdeeld in oud vervallen en opgeknapte huisjes. Een blokhut en nog een blokhut en nog een blokhut gaf aan dat er een soort van cabines te huur waren. Zag er leuk uit dus we hebben in het restaurant van deze accomodatie een kop “niet Amerikaanse”, koffie besteld, want dit is niet te drinken zo slap. 

Tegenover ons zat een manneke die we net hadden zien lopen in het dorpje. De man had een kalend plekje midden tussen zijn Einsteinachtige haardos en een grijs grauw snorretje, zijn ogen waren enigszins rood doorlopen, hij was zeker geen 18 meer, en zat vrolijk om zich heen te kijken heerlijk genietend van zijn kopje koffie. Zou hij een mijnwerker geweest zijn, wie zal het zeggen, we zullen het nooit te weten komen, want we waren alweer onderweg naar onze eindbestemming. 

We waren in Mitchell, gearriveerd, maar zijn direkt doorgereden naar het visitors centrum van het John Day Fossil Beds park. Wat een mooi gebouw zeg, dit moet toch allemaal onderhouden worden door de staat, want het park was geheel vrij entree. Even voor de informatie. Veel bijzondere landschappen zijn door de staat beschermd en dus is er een park van gemaakt zo blijft het landschap in goede staat. Voor veel parken moet dan entree betaald worden om de bijzonderheden te mogen aanschouwen. Dit geld wordt dan weer besteedt voor het parkonderhoud. Sommige parken zijn gratis, ligt ook een beetje aan in welke staat het park zich bevindt. We zijn een trail wezen lopen en hebben een paar mooie plaatjes geschoten. Daarna de auto gepakt om elders in het park de Painted Hills te gaan bezoeken.

De parken zijn vaak zo groot dan je een uur of langer moet rijden om de andere kant te bereiken. Onderweg van het ene naar het andere bijzondere object kan je ook voor verassingen komen te staan. Ik reed zon kleine 45 mile per uur dan praat je over een snelheid van 70 km per uur. In een flits zie ik wat uit mijn ooghoek in een boom hangen. Ook op deze redelijk brede snelweg kan je stoppen en mogelijk ook keren maar ik ben achteruit gereden. Echt zo'n touristische fout. Maar goed weer bij de boom gekomen begonnen we allebei toch wel te lachen. De boom hing vol met schoenen en ook onder de boom lagen schoenen. Er stond een bord met de tekst “A bunch of old souls just hanging around”. Hmm, zeer toepasselijk. Internet deed het weer dus direkt even opgezocht en jawel er blijken zelfs meerdere bomen in Oregon te staan op deze manier. Helaas was er 1tje door vandalen in brand gezet terwijl een andere boom het had begeven door de hoeveelheid schoenen.

Het weer zat niet mee want het scheen zo te zijn dat als er ondergaande zon is de kleuren van de bergen heel kontrastrerend uit komen. Maar we hadden wolken, dus tja, (ach ja, je kan niet alles hebben) :). Het zicht op de bergen was zoals bij vele andere bijzonderheden ook weer verbazend mooi. Hoe kan het groeien zou je zeggen. “He, Ania, wat denk jij, zouden ze die heuveltjes speciaal gemaakt hebben om touristen te trekken?” Je weet maar nooit met die Amerikanen die overdrijven toch altijd alles hoor ik vaak zeggen. Maar nee dit is echt door evolutie ontstaan. De grondstof die voor deze pracht zorgde was simpel een speciaal soort klei die vocht vreselijk goed opneemt en niet meer afstaat, dus planten kunnen er niet op groeien. Schrik niet maar het wordt ook in chocolade verwerkt en als katten grid gebruikt. Het is dan ook een absorptiemiddel. 

We hebben de nodige plaatjes geschoten en zijn naar het hotel gegaan. Daar er in dit plaatsje met 3 huizen en een kroeg niet echt veel te doen is staan er ook niet veel hotels. Zeggen en schrijven 2 hotels, die beide als een soort berghuisje zijn ingericht, weer eens iets anders als wat we gewend zijn. Het is oud en bollig oftewel oudbollig. Geen luxe maar ach het is schoon dus we kunnen slapen. Internet is (vrouwelijk geslachtsdeel) dus helaas geen moderne verbinding met de wereld. Dit verhaal dan maar even getikt en morgen  op de blog zetten. Morgen weer een stukje noordwestwaarts naar een grote stad Bend, want….. ja, ook dat willen we doen in Amerika winkelen. Hmmm, tenminste als je met een vrouw daar bent :).